Don't Miss
Home / Essays / Culture / വീട്ടിലേക്കൊരു യാത്ര; നാടിന്റെ നറുമണവും
അനുഭവം/കാവാലം ശശികുമാര്‍
അനുഭവം/കാവാലം ശശികുമാര്‍

വീട്ടിലേക്കൊരു യാത്ര; നാടിന്റെ നറുമണവും

തിരക്കുകൾക്കിടെ അമ്മയുടെ പരിഭവ ഫോൺവിളി വന്നപ്പോളാണ് ഇത്തിരി സമയമുണ്ടാക്കി കാവാലത്തെ വീട്ടിലേക്കു പോയത്. ചെല്ലുന്ന സമയം എന്തായാലും തിരികെ പോരുന്ന സമയം തീരുമാനിച്ചിരുന്നു, നട്ടുച്ചക്ക് 12 മണിക്കുള്ള ആലപ്പുഴ ബോട്ടിൽ. എറണാകുളത്തുനിന്നു കാലത്തേ തിരിച്ചുവെങ്കിലും ആലപ്പുഴ, പുളിങ്കുന്ന് വരെ ബസ്സിലും പിന്നീട് ഓട്ടോറിക്ഷയിലും അവിടുന്ന് ജങ്കാറിലും പിന്നെയും ഓട്ടോയിലും ഒടുവിൽ കടത്തു വള്ളത്തിലുമായി വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ സമയം പതിനൊന്ന്. ചായകുടിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ അമ്മയുടെ പരിഭവങ്ങൾ, സഹോദരിയുടെ പരാതികൾ, അച്ഛന്റെ പരിഹാരങ്ങൾ.. അടുത്ത വീട്ടുമുറ്റത്ത് ഒരു വശത്ത് ചെറുയോഗം നടക്കുന്നു കുടുംബയോഗമാണത്രേ. കുടുംബത്തിൽ പെട്ട ഒരാളുടെ എൺപത്തിനാലാം പിറന്നാൾ ആഘോഷിക്കാൻ കൂടിയ വേളയിൽ പെട്ടെന്നു വിളിച്ചു ചേർത്ത യോഗമാണത്രേ. അതിനാൽ ഞാനറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. എന്റെ ഓർമ്മ കുട്ടിക്കാലത്തേക്കു പോയി. അന്നൊക്കെ അയലത്തുള്ള സ്വന്തക്കാർ തമ്മിൽ പോലും ചെറുകാരണങ്ങൾക്കു കലഹിക്കൽ പതിവായിരുന്നു. തർക്കം തീർക്കാൻ നാട്ടുകാർ ഇടപെട്ടിരുന്നു. അതിർത്തിത്തർക്കവും കോഴി കടന്നു ചീരത്തടം ചികഞ്ഞതും പശുവോ ആടോ വാഴയില കടിച്ചതിന്റെ പേരിലും സർവ സാധാരണമായിരുന്നു ഗ്രാമത്തിൽ ഇത്തരം ബന്ധുവഴക്കുകൾ. ഇന്നിപ്പോൾ അകലത്തുള്ളവർ പോലും ഒന്നിച്ചിരിക്കുന്നു. സൌഹാർദ്ദം നുണയുന്നു. കൌതുകം തോന്നി.
കാലം മാറുന്നു, കഥയും.
ഒരു കാക്കക്കുളി നടത്തി എത്തിയപ്പോൾ, യോഗം കഴിഞ്ഞിരുന്നു; കൂട്ടത്തിൽ മുതിർന്നയാൾ കാണാൻ വന്നു. ഇത്തരം യോഗങ്ങൾ കുടുംബ ക്ഷേത്രത്തിലെ പൂജയോ ഉത്സവമോ മറ്റുമായി ബന്ധപ്പെട്ടാണെങ്കിൽ കൂടുതൽ പേർ പങ്കെടുക്കുമെന്ന എന്റെ നിർദ്ദേശം പൊതുവേ പലർക്കും സ്വീകാര്യമായതുപോലെ തോന്നി.
അമ്മയ്ക്കു വയസ് 80. അസുഖങ്ങൾ പലത്. ആയുർവേദവും അലോപ്പതിയും ഹോമിയോയും പ്രാർത്ഥന-വഴിപാടുകളുമായി അവശതകൾ പോക്കുന്നു. ചിലതെല്ലാം അസുഖത്തോന്നലുകൾ മാത്രമാണെന്നു ഡോക്ടർമാർ. ചിലത് വാർദ്ധക്യ സഹജമായതിനാൽ ഇനി മാറില്ലെന്നും. കേൾവി കുറവായിരിക്കുന്നു. അതിനാൽ ഫോണിലൂടെ ഇങ്ങോട്ടുള്ള പരിദേവനങ്ങളല്ലാതെ അങ്ങോട്ടൊന്നും കേൾക്കാറില്ല. അമ്മയുടെ സുഖങ്ങൾ കേട്ടു ചെന്ന എന്റെ തൊണ്ടയടച്ചിരിക്കുന്നുവെന്നു പറഞ്ഞ് ആവി പിടിക്കാൻ പൂവാൻകുറുന്നിലയും തുളസിയും കൊണ്ടുവരാമെന്ന് പറഞ്ഞു പോകാനൊരുങ്ങുന്ന അമ്മ. കുളികഴിഞ്ഞ് എത്തിയപ്പോൾ രാസ്‌നാദി തലയിൽ തിരുമ്മിയോ എന്നന്വേഷിക്കുന്ന അച്ഛൻ, അപ്പോൾ രാസ്‌നാദി ഡപ്പിയുമായി മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന പെങ്ങൾ. ആഹാരം കഴിക്കാൻ ധൃതികൂട്ടുന്ന അനന്തിരവൾ. സ്‌കൂൾദിനാഘോഷങ്ങളിലെ വിശേഷങ്ങൾ പറഞ്ഞു കേൾപ്പിക്കുന്ന കുഞ്ഞനന്തിരവൾ. വീട്ടിൽനിന്നു ഭാര്യ വിളിച്ചു പറഞ്ഞതനുസരിച്ചു കുടമ്പുളി പാക്കറ്റിലാക്കി ഏൽപ്പിക്കാൻ കാത്തു നിൽക്കുന്ന അന്തിരവന്റെ ഭാര്യ…എങ്ങനെയെല്ലാമാണ് എന്റെ ഗ്രാമത്തിലെ ജന്മവീട് എന്നെ ആർദ്രനാക്കുന്നതെന്നോ.
നാട്ടമ്പലത്തിലെ ഉത്സവ അറിയിപ്പുമായി ചില ചെറുപ്പക്കാരെത്തി; അവരുടെ കുശലാന്വേഷണങ്ങൾ. ഏറെക്കാലമായി നാട്ടിൽ സ്ഥിര സമ്പർക്കമില്ലെങ്കിലും പുതിയ തലമുറയിൽ പെട്ടവർക്കും ഞാൻ പരിചിതനാണല്ലോ എന്നോർത്ത് ഉള്ളാലെ സന്തോഷിച്ചു. എന്നേക്കാൾ അവർക്കു ചങ്ങാതിമാരാണ് വല്ലപ്പോഴും അവധിക്കാലത്തു മാത്രമെത്തുന്ന എന്റെ മക്കൾ എന്നത് അതിലേറെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി.
ഇതിനിടെ 12 മണിയുടെ ബോട്ടു വരാറായി. ബോട്ടിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടാൽ ഇറങ്ങി ഒന്ന് ഓടിയാൽ മതി അടുത്ത ബോട്ടുജെട്ടിയിലെത്തി അതിൽ കയറാം. പണ്ടു മുതലേ അതാണു ശീലം. ആറ്റിറമ്പിൽ താമസിച്ചാൽ അതാണു പല ഗുണങ്ങളിലൊന്ന്. ഊണുകഴിക്കാൻ സമയമില്ല. പൊതിച്ചോറെടുക്കാൻ തീരുമാനമായി. അച്ഛന്റെ തറവാട്ടിലും ഒന്നു മുഖം കാണിച്ച് കുടുംബത്തിലെ വച്ചാരാധന നടക്കുന്നിടത്ത് ഒന്നു പ്രാർത്ഥിച്ച് ബോട്ടുജെട്ടിയിലേക്ക്.
അവിടെ യാത്രപുറപ്പെട്ടു നിൽക്കുന്ന ചിലർ. അവരിൽ ഒരു സ്ത്രീ ഭർത്താവിനെ ഉപദേശിക്കുന്നു നിങ്ങൾ ആഴ്ചയിലൊരിക്കൽ ഇത്തിരി കള്ളു കുടിച്ചോ. പക്ഷേ ഇങ്ങനെ ബ്രാണ്ടിയിൽ മുങ്ങിക്കുളിക്കണോ. കുഴഞ്ഞാടണോ.
അയാൾക്ക് എന്തോ പറയണമെന്നുണ്ട്. നാവു കുഴയുന്നു.
ചങ്ങാതി താങ്ങിയിരിക്കുന്നതിനാൽ വീഴുന്നില്ലെന്നു മാത്രം.
അവർ അയാളോടു പിണങ്ങി പോകുകയാണ്. ബോട്ടിലേക്കു കയറും മുമ്പ് സ്ത്രീ പറയുന്നതു കേട്ടു, ‘ദൈവമേ, ഈ ബ്രാണ്ടി കണ്ടുപിടിച്ചവന്റെ തലയിൽ ഇടിത്തീ വീഴണേ…” മനം മടുത്തുള്ള പറച്ചിൽ.
തിരക്കില്ല ബോട്ടിൽ; ഞായറാഴ്ച ഉച്ച തിരിഞ്ഞ നേരമായതുകൊണ്ടാവാം. വശങ്ങളിൽ പച്ചപ്പാടം. അവിടവിടെ ടക്കുമി, നോമിനോ ഗോൾഡ് തുടങ്ങിയ കീടനാശിനികളുടെ നിറമുള്ള പരസ്യങ്ങൾ. കുട്ടനാടിനെ കൊല്ലുന്ന വിഷമരുന്നുകൾ. പുഴയോരത്ത് തണലിൽ നിരന്നിരുന്നു ചൂണ്ടയിടുന്നവർ. കായൽചിറയിൽ കാറ്റുംകൊണ്ടിരുന്നു കഥ പറയുന്നവർ, അകലത്തല്ലാത്ത കള്ളു ഷാപ്പിലെ കറിയുടെ രുചിയും മരനീരിന്റെ മധുരവും ഉച്ചത്തിൽ പാടുന്ന ആ കൂട്ടരുടെ പാട്ടിനു താളം ചേർക്കുന്നുണ്ടാവണം. കായൽ കയത്തിലേക്കു ബോട്ടു കുതിക്കുമ്പോൾ ഹൌസ് ബോട്ടുകളിൽ സായിപ്പന്മാരും നാടൻ സായിപ്പന്മാരും ടൂറിസ്റ്റു ശീലങ്ങളുടെ മര്യാദകൾ കാണിക്കുന്നു.
സി ബ്‌ളോക്ക് കായൽ, അവിടവിടെ കുട്ടനാടൻ പാക്കേജിന്റെ ഭാഗമായി പണികൾ നടക്കുന്നു. വിശാലമായ കായലിനെ കീറി മുറിച്ചു രണ്ടാക്കി കല്ലുകെട്ടി ഉയർത്തിയ ബണ്ട് നീണ്ടു കിടക്കുന്നു. പുഴയ്ക്കു മുകളിലൂടെ പോകുന്ന കൂറ്റൻ വൈദ്യുതിക്കമ്പി. പക്ഷികൾ 11 കെ വി ലൈനിൽ കൂട്ടമായി നിരന്നിരിക്കുന്നു. മൂന്നുവരിയായി. അച്ചടക്കത്തോടെ.
പണ്ടത്തെ അതേ കാഴ്ച. ബോട്ട് അടുത്തു വരുമ്പോൾ അവരിൽ ആരെങ്കിലുമൊരാൾ അറിയാതെ പറന്നു പോകും. പിന്നാലെ മുഴുവൻ കിളികളും. അന്ന് ഞങ്ങൾ കുട്ടികളായിരിക്കെ,പറയുമായിരുന്നു, ബോട്ടിനെ പേടിക്കാതെ ധൈര്യം കാണിക്കാനാണവർ ഇരുന്നത്, പക്ഷേ ഒരാൾ പതറിപ്പോയി, മറ്റുള്ളവർ അതോടെ പേടിച്ചുപോയി എന്ന്.
ഇന്നിപ്പോൾ ഒരു കിളിയും അനങ്ങിയില്ല. അവർക്കും കാലക്രമത്തിൽ ധൈര്യം വന്നിരിക്കുന്നുവെന്നോർത്തപ്പോൾ അഭിമാനം തോന്നി. ഈ നീർക്കിളികളുടെ കുലം മുടിയില്ലല്ലോ എന്ന്.
വിശപ്പു തുടങ്ങി. ഒരു ചെറു തലയിണ വലുപ്പത്തിൽ ചോറു പൊതി. പതുക്കെ അഴിക്കുമ്പോൾ മാങ്ങാ അച്ചാറിന്റെ മണം പരന്നു. ബോട്ടുമാസ്റ്റർ ഊറി ചിരിച്ചു. പിൻസീറ്റിലിരുന്ന സ്ത്രീകൾ എന്തോ അടക്കം പറഞ്ഞോ… (എനിക്കു തോന്നിയതാവാം) അവിയൽ, തോരൻ, തൈര്, അച്ചാർ. ചുടോടെ വിളമ്പിയ ചോർ വാഴയില വഴറ്റിയിരിക്കുന്നു. അതു സ്വാദുകൂട്ടിയില്ലേ എന്നു സംശയം. മുരിങ്ങക്കോൽ ആസ്വദിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ ആലോചിച്ചു, ഇത് വീട്ടിൽ വളർന്ന മുരിങ്ങയിലേതാവുമോ? മാങ്ങാ വീട്ടിലെ മാവിൽ വിളഞ്ഞതാവുമോ….ഊണുകഴിഞ്ഞ് ഏമ്പക്കം വിട്ടപ്പോൾ പൊതിയിൽ ഒരുപിടി ശേഷിക്കുന്നു. പ്ലാസ്റ്റിക്കല്ല, വാഴയിലയായതിനാൽ
അതു വെള്ളത്തിലേക്കിടാൻ മടി തോന്നിയില്ല. പരൽ മീനുകൾ വന്ന് വെട്ടി വിഴുങ്ങിയിട്ടുണ്ടാവുമോ? എങ്കിൽ അവർക്കൊരു ഞായർ സദ്യ കിട്ടിക്കാണണം.
മുരിങ്ങക്കയെക്കുറിച്ചുള്ള സംശയം തീർക്കാൻ വീട്ടിലേക്കൊന്നു വിളിച്ചു. സങ്കടം തോന്നി, മുരിങ്ങക്കായ മാത്രമല്ല, മാങ്ങയും കറിവേപ്പിലയും പോലും കടയിൽനിന്നു വാങ്ങിയത്!! എനിക്കു സങ്കടം കൂടി. കറിവേപ്പിലയും? പെങ്ങൾ പറഞ്ഞു, ഒരു തളിർത്ത കറിവേപ്പുണ്ടായിരുന്നു, കഴിഞ്ഞ മാസം അതിന്റെ തലതിന്നുകളഞ്ഞു കെട്ടഴിഞ്ഞു കയറിവന്ന ഒരു ആട്. പിന്നെ അതു കരിഞ്ഞേ പോയി.
ബോട്ടിലല്ലാതെ നാട്ടിലെത്താൻ പറ്റാഞ്ഞ കാലമുണ്ടായിരുന്നു. വീട്ടു മുറ്റത്തിപ്പോൾ വണ്ടി വരുന്നു. വണ്ടിയിൽ പച്ചക്കറിയും പാലും വിൽക്കുന്നവർ വീട്ടുവാതിൽക്കൽ വന്നു ഹോണടിക്കുന്നു- ഡയറക്ട് മാർക്കറ്റിംഗ്.
മുമ്പൊക്കെ കരിവളയും കൺമഷിയും വാങ്ങാൻ നാട്ടുകാർ അമ്പലത്തിലെ ഉത്സവം കാത്തിരുന്ന കാലം, അല്ലെങ്കിൽ വള്ളത്തിൽ വീട്ടുസാധനങ്ങൾ വിറ്റു നടക്കുന്ന അന്തപ്പൻ ആഴ്ചയിലൊരിക്കൽ വരുന്നതും കാത്തുകാത്തു വീട്ടമ്മമാർ ഇരുന്ന കാലം. അന്നെല്ലാം അവർക്കു ചീര നടാനും കറിവേപ്പിലയും പാവലും പടവലും വെള്ളിരിയും ചേനയും വച്ചു ശുശ്രൂഷിക്കാനും മടിയില്ലായിരുന്നു. ഭാഗ്യം, വാഴയില വിലയ്ക്കു വാങ്ങിയതല്ലല്ലോ എന്ന ചോദ്യത്തിന് അല്ലെന്നായിരുന്നു മറുപടി.
ബോട്ട് ആലപ്പുഴയെത്തി. ഇനി ബസ്സിലേക്ക്. ഓഫീസിലേക്ക്. വാർത്തകളുടെ തിരക്കിലേക്ക്. അതിനിടയ്ക്ക് അവസരം കിട്ടുമ്പോൾ നാട്ടു തനിമകൾ നഷ്ടമാകുന്നതിനെക്കുറിച്ച് വാർത്തയിലൂടെയും എഡിറ്റോറിയിലിലൂടെയും ലേഖനങ്ങളിലൂടെയും ആക്രോശിക്കണം. കെ.എസ്.ആർ.ടി.സി ബസ്സിന്റെ ഇരുമ്പു കമ്പിയിലെ തുരുമ്പു മണം കയ്യിൽ പിടിക്കും മുമ്പ് ഒന്നുകൂടി നാടും വീടും ഉള്ളിലേക്കു വലിച്ചു കയറ്റി. ഹായ്! അവിയലും മാങ്ങാക്കറിയും തൈരും ചേർന്നുള്ള സുഗന്ധം. നാടിന്റെ മണം….. ..

About Managing Editor